Je bent student, maar studeert niet

Heb je ooit wel eens de neiging gehad om voor je ouders te verzwijgen dat je een tentamen niet gehaald hebt?
Heb je je huisgenoten wel eens verteld over werkgroepen waaraan je nooit hebt deelgenomen?
Verzwijg je voor de buitenwereld dat je niet studeert?
En dit jarenlang.

Om verschillende redenen ben je met je studie gestopt maar voel je daar misschien schaamte, angst of onzekerheid over.

Aarzel niet langer en probeer met hulp van een decaan, studentenpsycholoog of mij uit deze vicieuze cirkel te komen.

Mieke

Onderstaande achtergrondinformatie kan ik je aanraden:

2Doc uitzending: Schijnstudent

Deze video is een uitzending over een schijnstudent die iedereen in haar omgeving liet geloven dat ze succesvol geneeskunde studeerde, terwijl ze in werkelijkheid al na één jaar van de studie was gestopt.
meer details

Vincent (34 jaar) deelt zijn verhaal. Rond zijn 20e jaar is het pretend studeren begonnen. Hij heeft 4 jaar gestudeerd en zijn studie niet afgemaakt:

Het begon uit luiheid; de eerste jaren van de studie ging het mij vrij gemakkelijk af, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik het wel wat rustiger aan kon doen. Dit deed ik door het wat vaker missen van college en het “skippen” van een werkgroep, bijvoorbeeld vanwege een groepsopdracht waar ik op dat moment geen zin had. Het niet-aanwezig zijn zorgde er vervolgens voor dat ik ook de volgende sessies oversloeg, omdat er tenslotte met de reeds gevormde groepen verder werd gewerkt aan een bepaalde opdracht. Dit ging van kwaad tot erger (meer groepen missen, daardoor tentamens niet halen, daardoor niet meer aan bepaalde vereisten voldaan voor het deelnemen aan andere vakken). Dit ging door tot het punt dat ik weliswaar nog ingeschreven stond, maar zeer zelden nog college volgde (ik ging nog sporadisch naar een college en verliet dan meestal in de pauze de zaal).

Mijn omgeving had wel door dat ik geen zeer gemotiveerde student was, maar omdat ik ook een aantal dagen in de week werkte in een baan die ook gerelateerd was aan mijn studierichting en regelmatig bij mijn toenmalige vriendin in een andere stad verbleef waren mijn dagen en sociaal leven toch goed gevuld. De dagen die ik “vrij” was (dat wil zeggen: de dagen dat ik had moeten studeren) vulde ik met uitslapen en sporten. Hoewel dit “prettig” tijdverdrijf was voelde het destijds natuurlijk niet zo; ik was mij ervan bewust dat wat ik deed niet goed was en voelde mij daar schuldig over, dus echt genoten van de vrije tijd heb ik nooit.

Terugkijkend heb ik met name spijt van de verspilde tijd (en het geld) en het feit dat ik tegen de mensen om mij heen heb gelogen over mijn (gebrek aan) studeren. Vooral ook omdat mijn omgeving mij nooit heeft gepusht om te (blijven) studeren; als ik had aangegeven te willen stoppen had men dit ongetwijfeld gewoon geaccepteerd. Reden dat ik dit niet heb gedaan is met name de verwachting die ik zelf had: dat ik dit toch gewoon zou moeten kunnen.

Inmiddels weet ik dat de structuur zoals aangeboden op de universiteit (met veel zelfstudie, veel werken in groepen, een breed pakket aan vakken waarvan een groot deel zeer theoretisch) gewoon niet goed bij mij past, en dat is prima.

Ik weet niet of iets of iemand mij in deze periode had kunnen helpen om het ten positieve om te draaien, maar ik had wel graag al eerder tot het besef gekomen (al dan niet met hulp van iemand) dat stoppen soms de beste optie is.


In de volgende vijf quotes deelt Simon (pseudoniem) zijn ervaringen:

“Je verzwijgt een college waar je niet heen bent geweest en vervolgens het tentamen dat je niet hebt gehaald. Dat escaleert.
Ik heb een halfjaar mijn studie volledig verwaarloosd en daarna ben ik gewoon andere vormen van tijdverdrijf gaan zoeken. Lange fietstochten maken, beetje wandelen, door de stad zwerven.”

“Het kan behoorlijk eenzaam zijn. De helft van de dag zie je niemand omdat je zogenaamd studeert en de andere helft van de dag spreek je wel mensen, maar lieg je tegen ze.”

“Toen heb ik het aan mijn vriendin verteld, die was natuurlijk volledig gechoqueerd. Ze vond dat ik niet tegen haar had hoeven liegen.”

“Ik heb mezelf de kans ontnomen om tijdens de periode dat ik eenzaam was, goed sociaal contact te hebben met mensen.
Als ik gewoon open was geweest dan was het allemaal een stuk simpeler geweest.”

“Zorg vooral dat je er met iemand over praat want je hoeft voor niemand te liegen. Het is niet te laat om een grote zwaai aan het wiel te geven. Elke dag waarop je eerder open bent naar de buitenwereld is mooi meegenomen.”

Bron: ‘Pretend student’ zijn in Leiden

Over mij

Jarenlang heb ik als docent, trainer, supervisor en studiebegeleider gewerkt met studenten van de Lerarenopleiding 2e graads aan Hogeschool Rotterdam. Ik heb dit in diverse contexten gedaan, zoals bijvoorbeeld lesgeven in persoonsontwikkeling met betrekking tot de beroepsuitoefening, stagebegeleiding, peercoachtrainer, supervisiebegeleiding en begeleider van langstudeerders.

Onderwijs en begeleiding van studenten in hun ontwikkeling tot professional en, in het geval van de langstudeerders, het behalen van de eindstreep, is altijd mijn passie geweest. Na mijn recente pensionering is het dat nog steeds. Ik vind het geweldig om daar een bijdrage aan te leveren.

Momenteel ben ik bezig met bekendheid te geven aan het bestaan van het fenomeen ‘pretend student’.
In samenwerking met de 5 grote studentenverenigingen in Delft ben ik begonnen het begrip ‘pretend student’ onder de aandacht te brengen, ook met landelijke partijen spreek ik hierover.

Iedereen die hier op één of andere manier mee te maken heeft, raad ik aan contact op te nemen.

Hieronder is de poster te zien die verspreid is onder alle studentenverenigingen binnen Delft om de studenten bewust te maken van dit fenomeen.

Wat kan ik voor je betekenen?

Wanneer je een (lange) tijd hebt gedaan alsof je studeert (ook wel pretend student genoemd), is de stap met hiermee naar buiten komen vaak heel moeilijk. Het lijkt soms ‘makkelijker’ om maar niks te zeggen tegen de buitenwereld. Opbiechten lijkt geen optie. Je blijft maar doorgaan in je oude ‘veilige’ patroon zonder uit de vicieuze cirkel te komen.

De schaamte om ermee naar buiten te komen is té groot.
Ook kunnen gevoelens van onzekerheid en angst een rol spelen.

Met mijn begeleidingservaring en motivatie voor het onderwerp wil ik proberen dit patroon samen met je te doorbreken.

Een aantal vragen kunnen je hierbij alvast helpen: 
– Wat denk je dat de reden is van het doen alsof je studeert?
– Welke keuze(s) is/zijn hieraan vooraf gegaan?
– Sinds wanneer doe je voor de buitenwereld alsof?
– Welke verwachtingen heb je ten aanzien van mij?

In het kennismakingsgesprek gaan we in op bovengenoemde vragen, we maken een plan op maat om ermee naar buiten te komen en we bespreken de eventuele verdere voortgang van je studie.

Van mij kun je hierin alle toewijding, respect, discretie en deskundigheid verwachten.
Ik hoop dat je in alle openheid en eerlijkheid je verhaal wil vertellen.

Enkele richtlijnen voor ouders

Ik kan me goed voorstellen dat u geschrokken bent van de ontdekking dat uw zoon of dochter al langer niet studeert en dat u daar niet van wist.
Hieronder vindt u een aantal suggesties die mogelijk als steun kunnen dienen.

* Probeer, indien dit mogelijk is, rustig naar het verhaal te luisteren

* Vragen stellen mag maar met mate

* Voor de betrokkene is het naar buiten komen met de waarheid een enorme stap, hou dit goed voor ogen. Het kan zijn dat hij/zij geen andere uitweg meer ziet, dit is een benarde situatie

* Probeer veiligheid te bieden, in welke vorm dan ook

* Schiet niet gelijk in oplossingen, die komen later wel

* Neem de tijd om alles in z’n volle omvang te beseffen en bv. verdrietig, bang, boos en teleurgesteld te zijn

* Behoud de ouderrol! Word geen studiecoach / begeleider

* Probeer de betrokkene houvast te bieden door de informatie op deze website aan te reiken op een moment dat hij/zij er aan toe is

Zit je ermee en kom je er niet uit?
Neem contact op!

Scroll naar boven